Marzenia zawsze da się zrealizować – mówi Anna Świętochowska.

Wzięła się do roboty. Wytłumaczyła sobie, że muzyką może zajmować się prywatnie i zatrudniła się jako menedżer kas w hipermarkecie.

Później była marketingowcem w dużym wydawnictwie. Któregoś lata postanowiły z koleżanką spędzić superwakacje nad morzem.

– Nie miałyśmy akurat pieniędzy. Ale to dla nas nie problem. Kupiłyśmy kilogramy srebra, zarejestrowałyśmy firmę i wynajęłyśmy kilka straganów. Później co roku tak wypoczywałyśmy.

Te historie podaje jako przykład realizacji marzeń: – Wystarczy wiedzieć, czego się chce. Drogę do realizacji zawsze się znajdzie.

W końcu pojawiła się szansa na pracę w zawodzie.

– Koleżanka dała znać, że mogę jechać na kontrakt do Korei Południowej. Miałam grać na fortepianie w ekskluzywnym hotelu. Pojechałam.

– I zaczęłam szukać pracy – mówi pani Anna. Marzeniem – ale takim cichutkim, o którym nikomu jeszcze wtedy nie mówiła – była własna szkoła muzyczna. Ale na to było jeszcze za wcześnie – nie miała potrzebnego doświadczenia ani pieniędzy na realizację takich marzeń.

Choć już na studiach pracowała jako akompaniator i pedagog, okazało się, że na taką pracę na cały etat nie ma szans. Nie wyobrażała sobie, że mogłaby robić cokolwiek niezwiązanego z muzyką – jednak nie było wyjścia.

– Znalazłam ogłoszenie, że duża firma poszukuje sekretarki z dobrą znajomością języka niemieckiego. Ja miałam zdany egzamin państwowy z tego języka. Spróbowałam. Przeszłam do końcowego etapu. Poległam na komputerze – opowiada.

Jednak dużo jej to dało.

– Uwierzyłam w siebie – zapewnia. – W to, że nadaję się nie tylko do muzyki.

Gra na fortepianie, uczy dzieci, organizuje koncerty, pisze muzykę, współpracuje z kilkoma teatrami, prowadzi warsztaty. Doba dla niej jest za krótka. <br>

Anna Świętochowska uczyła się grać na fortepianie niemal 20 lat: na pierwsze lekcje rodzice wysłali ją w piątym roku życia. Skończyła muzyczną szkołę podstawową, średnią, Akademię Muzyczną.